Shloka 51
Sūrya’s Counsel to Karṇa on Indra’s Intended Request
Kuṇḍala–Kavaca Discourse
निर्दग्धपक्ष: पतितो हाहमस्मिन् महागिरौ । “इससे मेरी ये दोनों पाँखें जल गयीं, परंतु जटायुके पंख नहीं जले। तबसे दीर्घकाल व्यतीत हो गया। उन्हीं दिनों मैंने अपने प्रिय भाई गृप्रराज जटायुको देखा था। पंख जल जानेसे मैं इसी महान् पर्वतपर गिर पड़ा” || ५० ई || तस्यैवं वदतो<स्माभिहीतो भ्राता निवेदित:
nirdagdhapakṣaḥ patito hāham asmin mahāgirau | tasyaivaṁ vadato ’smābhir hīto bhrātā niveditaḥ ||
Dijo Mārkaṇḍeya: «Con las alas abrasadas, caí aquí, sobre esta gran montaña, clamando en mi desventura». Mientras hablaba así, supimos del hermano que había sido abandonado. El pasaje subraya el pathos de la herida y la separación, e insinúa el peso ético del parentesco: cómo el destino de un hermano se vuelve asunto que exige reconocimiento y respuesta.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral pull of kinship and responsibility: suffering and abandonment are not merely personal tragedies but ethical calls for recognition, compassion, and appropriate action toward one’s own.
A speaker describes having fallen onto a great mountain with burnt wings, lamenting in pain; in the same context, the listeners are informed about an abandoned brother—linking the lament to a wider account of separation and familial fate.