Shloka 6
रावण–मारीचसंवादः तथा मृगप्रलोभनपूर्वकं सीताहरणोपक्रमः
Rāvaṇa–Mārīca Dialogue and the Decoy-Deer Prelude to Sītā’s Abduction
देवा: साध्यास्तथा विश्वे तथैव च महर्षय: । यामा धामाश्न मौद्गल्य- गन्धर्वाप्सरसस्तथा,मुद्गल! वहाँ देवता, साध्य, विश्वेदेव, महर्षिगण, याम, धाम, गन्धर्व तथा अप्सरा--इन सब देवसमूहोंके अलग-अलग अनेक प्रकाशमान लोक हैं, जो इच्छानुसार प्राप्त होनेवाले भोगोंसे सम्पन्न, तेजस्वी तथा मंगलकारी हैं
devāḥ sādhyās tathā viśve tathaiva ca maharṣayaḥ | yāmā dhāmāś ca maudgalya gandharvāpsarasas tathā ||
El mensajero divino dijo: “Oh Maudgalya (Mudgala), existen muchos mundos distintos y radiantes que pertenecen a las huestes de los dioses—los Devas, los Sādhyas, los Viśvedevas, los grandes rishis, los Yāmas, los Dhāmas, y también los Gandharvas y las Apsaras. Cada una de estas comunidades celestes posee su propio reino luminoso, colmado de goces espléndidos y auspiciosos, alcanzables según el deseo.”
देवदूत उवाच
Educational Q&A
The verse underscores a moral-cosmological idea: righteous merit and spiritual stature correspond to distinct celestial attainments. Different divine communities possess their own radiant realms, suggesting an ordered universe where results (bhoga/experience) align with one’s earned fitness and aspiration.
A divine messenger addresses Mudgala, describing the various luminous worlds of different celestial hosts—Devas, Sādhyas, Viśvedevas, great sages, Yāmas, Dhāmas, Gandharvas, and Apsarases—emphasizing the splendor and desirability of these realms.