Shloka 836
कामीकवने द्रौपदी-दर्शनम्
Draupadī Observed at the Kāmyaka Hermitage
उपप्लुतं यथा सोम॑ राहुणा रात्रिसंक्षये । राजा दुर्योधन अग्निके समान उद्दीप्त होनेवाले (सोनेके) पलंगपर बैठा हुआ था। रात्रिके अन्तमें चन्द्रमापर राहुद्वारा ग्रहण लग जानेपर जैसे उसकी शोभा नष्ट हो जाती है, वही दशा उस समय दुर्योधनकी भी थी
upaplutam yathā somaḥ rāhuṇā rātrisaṃkṣaye | rājā duryodhanaḥ agnike samāna uddīptaḥ (suvarṇasya) palyaṅke upaviṣṭa āsīt | rātrau ante rāhuṇā candramasi grahaṇe jāte yathā tasya śobhā naśyati, tathā tasmin kāle duryodhanasyāpi daśā āsīt |
Dijo Vaiśaṃpāyana: El rey Duryodhana estaba sentado en un lecho de oro, encendido como el fuego; pero su esplendor parecía eclipsado. Así como la luna, al fin de la noche, pierde su brillo cuando Rāhu la aprisiona, de igual modo se desvanecía entonces la gloria de Duryodhana.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Outer brilliance cannot protect one whose inner condition is darkened by adharma; like the moon eclipsed by Rāhu, a ruler’s glory can be obscured by moral fault and the approach of consequences.
Vaiśaṃpāyana describes Duryodhana seated on a radiant, fire-like golden couch, but compares his present state to the moon’s beauty being lost when eclipsed by Rāhu at night’s end—signaling his diminished splendor and looming misfortune.