Shloka 5
कामीकवने द्रौपदी-दर्शनम्
Draupadī Observed at the Kāmyaka Hermitage
जनमेजय बोले--मुने! दुर्योधनको शत्रुओंने जीता और बाँध लिया। फिर महात्मा पाण्डवोंने गन्धर्वोके साथ युद्ध करके उसे छुड़ाया। ऐसी दशामें उस अभिमानी और दुरात्मा दुर्योधनका हस्तिनापुरमें प्रवेश करना मुझे तो अत्यन्त कठिन प्रतीत होता है; क्योंकि वह अपने शौर्यके विषयमें बहुत डींग हाँका करता था, घमंडमें भरा रहता था और सदा गर्वके नशेमें चूर रहा करता था। उसने अपने पौरुष और उदारताद्वारा सदा पाण्डवोंका अपमान ही किया था। पापी दुर्योधन सदा अहंकारकी ही बातें करता था। पाण्डवोंकी सहायतासे मेरे जीवनकी रक्षा हुई, यह सोचकर तो वह लज्जित हो गया होगा; उसका हृदय शोकसे व्याकुल हो उठा होगा। वैशम्पायनजी! ऐसी स्थितिमें उसने अपनी राजधानीमें कैसे प्रवेश किया? यह विस्तारपूर्वक कहिये ।। वैशम्पायन उवाच धर्मराजनिसष्ट स्तु धार्तराष्ट्र: सुयोधन: । लज्जयाधोमुख: सीदन्नुपासर्पत् सुदु:ःखित:,वैशम्पायनजी बोले--राजन्! धर्मराजसे विदा होकर धूृतराष्ट्रपुत्र दुर्योधन लज्जासे मुँह नीचा किये अत्यन्त दुःखी और खिन्न होकर वहाँसे चल दिया
janamejaya uvāca—mune! duryodhanaḥ śatrubhir jitaḥ baddhaś ca; tataḥ mahātmabhiḥ pāṇḍavaiḥ gandharvaiḥ saha yuddhaṃ kṛtvā sa mocitaḥ. tādṛśyāṃ daśāyāṃ tasya abhimāninaḥ durātmanaḥ duryodhanasya hastināpure praviśanaṃ mama tu atyantaṃ kaṣṭaṃ pratibhāti; yataḥ sa svavīrye bahu ślāghate, garveṇa pūrṇaḥ, sadā mada-garveṇa mattavat tiṣṭhati. sa svapauruṣeṇa audāryeṇa ca pāṇḍavān satatam apamānayām āsa. pāpī duryodhanaḥ sadā ahaṅkāra-vākyāni eva bhāṣate. “pāṇḍava-sahāyena mama jīvana-rakṣā abhavat” iti matvā sa nūnaṃ lajjitaḥ; tasya hṛdayaṃ śokena vyākulam abhavat. vaiśampāyana! etādṛśyāṃ sthitau sa kathaṃ svāṃ rājadhānīṃ praviṣṭaḥ? etat vistareṇa vada. vaiśampāyana uvāca—rājan! dharmarājān niśamya (niśsṛjya) tu dhārtarāṣṭraḥ suyodhanaḥ lajjayā adhomukhaḥ sīdan suduḥkhitaḥ upāsarpad (tataḥ prasthitaḥ).
Janamejaya dijo: «¡Oh sabio! Duryodhana fue vencido y atado por sus enemigos; luego los magnánimos Pāṇḍavas combatieron contra los Gandharvas y lo liberaron. En tal estado, me parece sumamente difícil que ese Duryodhana, orgulloso y de alma perversa, entre en Hāstināpura: él, que tanto se jactaba de su valor, se hinchaba de arrogancia y vivía embriagado de orgullo. Con su supuesta hombría y “generosidad” no hacía sino ultrajar a los Pāṇḍavas. El pecador Duryodhana hablaba siempre el lenguaje del ego. Al pensar: “Mi vida fue salvada gracias a la ayuda de los Pāṇḍavas”, debió de sentir vergüenza; su corazón se habría estremecido de dolor. ¡Vaiśampāyana! ¿Cómo entró en su capital en tal condición? Dímelo con detalle.» Vaiśampāyana dijo: «Oh rey: tras despedirse de Dharmarāja, Suyodhana, hijo de Dhṛtarāṣṭra, con el rostro abatido por la vergüenza, desalentado y profundamente afligido, partió de aquel lugar.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Arrogance (ahaṅkāra) and habitual insult (apamāna) lead to moral reversal: when one is saved by those one wronged, shame (lajjā) and inner suffering arise. The passage highlights how adharma undermines dignity and how dependence exposes the fragility of pride.
Janamejaya asks how Duryodhana could return to Hastināpura after being captured and then freed through the Pāṇḍavas’ intervention. Vaiśampāyana replies that Duryodhana, having taken leave of Yudhiṣṭhira (Dharmarāja), departed in a downcast, ashamed, and deeply distressed state.