Shloka 1
दुर्योधनस्य हास्तिनपुरप्रवेशः
Duryodhana’s Return toward Hastinapura; Karṇa’s Consolation
हि आय न [हुक हि 7 आम पज्चत्रिशर्दाधिकद्विशततमो< ध्याय: सत्यभामाका द्रौपदीको आश्वासन देकर श्रीकृष्णके साथ द्वारकाको प्रस्थान वैशम्पायन उवाच मार्कण्डेयादिभिरवविंप्रै: पाण्डवैश्व महात्मभि: । कथाभिरनुकूलाभि: सह स्थित्वा जनार्दन:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! उस समय भगवान् श्रीकृष्ण मार्कण्डेय आदि ब्रह्मर्षियों तथा महात्मा पाण्डवोंके साथ अनुकूल बातें करते हुए कुछ कालतक वहाँ रहकर (द्वारका जानेको उद्यत हुए)
Vaiśampāyana uvāca: Mārkaṇḍeyādibhir brahmarṣibhiḥ pāṇḍavaiś ca mahātmabhiḥ | kathābhir anukūlābhiḥ saha sthitvā janārdanaḥ ||
Dijo Vaiśampāyana: Oh Janamejaya, entonces el Señor Janārdana (Śrī Kṛṣṇa) permaneció allí algún tiempo en compañía de los brahmarṣis encabezados por Mārkaṇḍeya y de los Pāṇḍavas de noble ánimo, conversando con palabras gratas y alentadoras—consolándolos y afirmándolos antes de proseguir su camino.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical power of satsanga—uplifting company and supportive speech. In distress, dharmic steadiness is strengthened not only by action but also by wise, favorable conversation with saints and the virtuous, embodied here by Kṛṣṇa and the brahmarṣis.
Vaiśampāyana narrates to King Janamejaya that Kṛṣṇa (Janārdana) remains for a while with Mārkaṇḍeya and other seers and with the Pāṇḍavas, conversing in a pleasing and supportive manner—setting the stage for his departure (toward Dvārakā in the surrounding context).