Shloka 110
“देव! तुम भगवान् शंकरके समान ही युद्धमें शत्रुओंके लिये अजेय हो। यह तुम्हारा प्रथम पराक्रम सर्वत्र विख्यात होगा। तुम्हारी अक्षय कीर्ति तीनों लोकोंमें फैल जायगी। महाबाहो! सब देवता तुम्हारे वशमें रहेंगे” ।। एवमुक्त्वा महासेनं निवृत्त: सह दैवतै: । अनुज्ञातो भगवता त्र्यम्बकेण शचीपति:
deva! tvaṃ bhagavān śaṅkarasya samāna eva yuddhe śatrūṇāṃ prati ajeyo bhaviṣyasi | eṣa tava prathamaḥ parākramaḥ sarvatra vikhyātaḥ bhaviṣyati | tava akṣayā kīrtiḥ trilokeṣu prasariṣyati | mahābāho! sarve devāḥ tava vaśe bhaviṣyanti || evam uktvā mahāsenaṃ nivṛttaḥ saha daivataiḥ | anujñāto bhagavatā tryambakeṇa śacīpatiḥ ||
Dijo Mārkaṇḍeya: «¡Oh ser divino! En la batalla serás invencible para tus enemigos, como el bienaventurado Śaṅkara mismo. Esta, tu primera gran hazaña, será célebre por doquier. Tu fama imperecedera se extenderá por los tres mundos. ¡Oh de poderosos brazos, todos los dioses quedarán bajo tu dominio!» Dicho esto, Indra, señor de Śacī, junto con las deidades, se retiró del gran ejército, tras recibir licencia del bienaventurado Tryambaka (Śiva).
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Heroic power and lasting fame are portrayed as arising under divine auspices: true invincibility and sovereignty are not merely personal achievements but are affirmed through alignment with the divine order and the blessing (anujñā) of Śiva.
Mārkaṇḍeya delivers a prophetic praise/blessing, comparing the addressed hero’s invincibility to Śiva’s and predicting imperishable renown across the three worlds; then Indra, accompanied by the gods, withdraws after receiving Śiva’s permission.