Shloka 193
Karṇa’s Counsel on Śrī
Fortune) and the Proposed Display before the Exiled Pāṇḍavas (कर्णवचनम् / श्रीप्रदर्शन-प्रस्तावः
लोहिताभ्रे सुमहति भाति सूर्य इवोदित: । चतुर्थीको वे कुमार स्कन्द सभी अंग-उपांगोंसे सम्पन्न हो गये। उस समय कुमार लाल रंगके विशाल बिजलीयुक्त बादलसे आच्छादित थे। अतः: अरुण रंगके मेघोंकी विशाल घटाके भीतर उदित हुए सूर्यकी भाँति प्रकाशित हो रहे थे
lohitābhre sumahati bhāti sūrya ivoditaḥ | caturthīko vai kumāraḥ skandaḥ sarvāṅgopāṅgaiḥ sampanno 'bhavat | sa tadā kumāro lohitarāgaiḥ mahāvidyudbhir meghair āvṛtaḥ san aruṇavarṇameghānāṃ mahāghaṭāyāṃ madhye uditaḥ sūrya iva prakāśate |
Dijo Mārkaṇḍeya: «Dentro de una vasta nube carmesí, resplandecía como el sol recién nacido. Al cuarto día, el joven Skanda quedó plenamente formado, completo en cada miembro y en todo rasgo accesorio. Entonces el niño estaba velado por inmensas nubes rojas, cargadas de relámpagos; por eso fulguraba como el sol que emerge del corazón de una gran masa de nubes lluviosas, de tono bermejo.»
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the idea that divine power manifests with unmistakable radiance and completeness: Skanda becomes fully formed and shines forth despite being veiled by storm-clouds, suggesting that true spiritual or heroic potency cannot be obscured and appears as an auspicious sign for the world.
Mārkaṇḍeya describes the youthful Skanda on the fourth day as fully developed in all limbs, surrounded by vast red, lightning-filled clouds, and compares his brilliance to the sun rising from within a dense mass of ruddy clouds.