Shloka 13
धर्मव्याधोपदेशः
Dharma-vyādha’s Instruction on Śiṣṭācāra and Dharma
जाता हस्वा प्रजा प्रमीयते सदा न वासं पितरो<स्य कुर्वते । भीतं प्रपन्नं यो हि ददाति शत्रवे नास्य देवा: प्रतिगृह्नन्ति हव्यम्,जो राजा अपनी शरणमें आये हुए भयभीत प्राणीको उसके शत्रुके हाथमें दे देता है, उसकी पैदा हुई संतान छोटी अवस्थामें ही मर जाती है। उसके पितरोंको कभी पितृलोकमें रहनेके लिये स्थान नहीं मिलता और देवता उसका दिया हुआ हविष्य नहीं ग्रहण करते हैं
jātā hasvā prajā pramīyate sadā na vāsaṃ pitaro 'sya kurvate | bhītaṃ prapannaṃ yo hi dadāti śatrave nāsya devāḥ pratigṛhṇanti havyam ||
Mārkaṇḍeya declara: «El rey que traiciona al suplicante atemorizado que ha buscado su protección—entregando a ese refugiado al enemigo—incurre en una ruina moral terrible: sus hijos mueren siendo aún jóvenes; sus antepasados no hallan morada segura en el mundo ancestral; y aun los dioses rehúsan las oblaciones sacrificiales que él ofrece.»
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
A ruler must protect anyone who has sought refuge in fear; handing such a suppliant over to an enemy is a severe breach of dharma that destroys lineage, dishonors ancestors, and nullifies sacrificial merit.
Mārkaṇḍeya is instructing on ethical kingship (rājadharma), warning that betrayal of a frightened person who has surrendered for protection brings immediate worldly loss (death of young offspring) and spiritual-ritual rejection (ancestors without abode; gods refusing offerings).