Nārāyaṇopadeśa to Mārkaṇḍeya (Cosmic Self-Identification and Yuga Doctrine) | नारायणोपदेशः
तत्र सम रम्या विपुला विशोका: सुपुष्पिता: पुष्करिण्य: सुपुण्या: । अकर्दमा मीनवत्य: सुतीर्था हिरण्मयैरावृता: पुण्डरीकै:,वहाँ सुन्दर, विशाल, शोकरहित, अत्यन्त पवित्र तथा सुन्दर पुष्पोंसे सुशोभित छोटे- छोटे सरोवर हैं। उनमें कीचड़का नाम नहीं है। उनमें मछलियाँ निवास करती हैं। उन सरोवरोंमें उतरनेके लिये मनोहर सीढ़ियाँ बनी हुई हैं और वे सभी सरोवर सुवर्णमय कमल- पुष्पोंसे आच्छादित रहते हैं
tatra sam ramyā vipulā viśokāḥ supuṣpitāḥ puṣkariṇyaḥ supuṇyāḥ | akardamā mīnavatyaḥ sutīrthā hiraṇmayair āvṛtāḥ puṇḍarīkaiḥ ||
Allí se extienden estanques de loto, deleitosos y vastos—libres de aflicción y colmados de buen augurio—rebosantes de flores en plena floración. No hay en ellos fango alguno; están vivos de peces y provistos de hermosos peldaños y desembarcaderos para el baño. Cada estanque aparece cubierto de lotos dorados, ofreciendo una visión de pureza y de sagrada serenidad.
मार्कण्डेय उवाच
The verse elevates the idea of tīrtha and sacred space: purity (akardamā), auspiciousness (supuṇyāḥ), and orderly access for ritual bathing (sutīrthāḥ) symbolize an environment conducive to inner clarity and merit, where nature itself reflects dharmic harmony.
Mārkaṇḍeya describes a wondrous region marked by beautiful, holy lotus-ponds—mudless, full of fish, with pleasant bathing-steps—covered with golden lotuses, as part of a larger depiction of an extraordinary sacred landscape.