Shloka 61
Kailāsa-darśana, Badarī-vāsa, and Sarasvatī–Dvaitavana Transition (कैलासदर्शन–बदरीवास–सरस्वतीद्वैतवनगमनम्)
विध्वस्ते खपुरे तस्मिन् दानवेषु हतेषु च,उस आकाशवर्ती नगरका विध्वंस और दानवोंका संहार हो जानेपर वहाँकी सारी स्त्रियाँ विलाप करती हुई नगरसे बाहर निकल आयीं। उनके केश बिखरे हुए थे। वे दुःख और व्यथामें डूबी हुई कुररीकी भाँति करुण-क्रन्दन करती थीं
vidhvasta-khapure tasmin dānaveṣu hateṣu ca | tatra sarvāḥ striyo vilapantyo nagarād bahiḥ niṣkramya samupāyayuḥ | tāsāṃ keśā vikīrṇā āsan | tā duḥkha-vyathābhibhūtāḥ kurarīva karuṇa-krandanaṃ cakruḥ ||
Dijo Arjuna: «Cuando aquella ciudad aérea fue hecha añicos y los Dānavas fueron abatidos, todas las mujeres de allí, llorando, salieron de la ciudad. Llevaban el cabello desgreñado; anegadas en pena y angustia, alzaron un clamor lastimero, como el lamento del ave kurarī.»
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral and emotional aftermath of destruction: even when enemies are defeated, suffering spreads to the vulnerable. It invites reflection on dharma by showing that victory in conflict carries a burden of grief and unintended harm.
After the aerial city is destroyed and the Dānavas are killed, the city’s women emerge outside, dishevelled and mourning, crying out with a plaintive sound compared to the lament of a kurarī-bird.