Shloka 5
Kubera-prasāda-vihāra and Counsel on Ajñātavāsa (कुबेरप्रसादविहारः तथा अज्ञातवासोपदेशः)
विनिष्पिष्टानि तत्रैषां शस्त्राण्याभरणानि च । शतश: सम प्रदृश्यन्ते गात्राणि कवचानि च,उनके अस्त्र-शस्त्र और आभूषण भी पिसकर चूर्ण हो गये थे। दानवोंके शरीरों और कवचोंके सौ-सौ टुकड़े दिखायी देते थे। वहाँ दैत्योंकी इतनी लाशें पड़ी थी कि घोड़ोंके लिये एकके बाद दूसरा पैर रखनेके लिये कोई स्थान नहीं रह गया था। अतः वे अन्तरिक्षचारी अश्व वहाँसे सहसा उछलकर आकाशकमें खड़े हो गये
viniṣpiṣṭāni tatraiṣāṃ śastrāṇy ābharaṇāni ca | śataśaḥ sama pradṛśyante gātrāṇi kavacāni ca ||
Arjuna dijo: «Allí, sus armas y ornamentos habían sido aplastados y reducidos a polvo. Por centenares se veían miembros y fragmentos de armaduras esparcidos—tan grande fue la matanza que el suelo quedó atestado de cuerpos, sin espacio para que los caballos pusieran un casco tras otro; por eso los corceles que surcan el cielo saltaron de pronto y quedaron suspendidos en el aire.»
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the devastating impermanence of worldly power and martial splendor: weapons and ornaments alike are reduced to dust, and bodies and armor lie shattered. It implicitly cautions that violence, even when framed within kṣatriya duty, carries grave consequences and should be approached with restraint and discernment within dharma.
Arjuna describes a scene of extreme slaughter: weapons and jewelry have been crushed, and hundreds of severed limbs and broken armors are visible. The ground is so covered with corpses that horses cannot find footing, prompting the steeds to leap up and remain in the air.