Shloka 5
Jaṭāsura-praveśa, Draupadī-apaharaṇa, and Jaṭāsura-vadha (जटासुरप्रवेशः द्रौपद्यपहरणं च जटासुरवधः)
तत्रामृतरसं शीतं लघु कुन्तीसुत: शुभम् | ददर्श विमल॑ तोयं पिबंश्व बहु पाण्डव:,उस सरोवरमें कुन्तीकुमार पाण्डुपुत्र भीमने अमृतके समान स्वादिष्ट, शीतल, हलका, शुभकारक और निर्मल जल देखा तथा उसे भरपेट पीया
tatrāmṛtarasaṁ śītaṁ laghu kuntīsutaḥ śubham | dadarśa vimalaṁ toyaṁ pītvāśva bahu pāṇḍavaḥ ||
Allí, el hijo de Kuntī—el Pāṇḍava—vio un agua pura y clara, fresca al tacto, ligera al beber, auspiciosa, con sabor de néctar; y bebió de ella hondamente hasta saciarse. En el marco del yermo, el verso subraya el valor vital del agua limpia y el alivio que brinda al viajero exhausto, y a la vez insinúa el clima moral del episodio: aun los actos ordinarios (como beber) pueden acarrear consecuencias según se obre con contención y respeto por lo justo.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even simple necessities like drinking water are framed within dharma in the forest narratives: purity and relief are acknowledged, yet the broader episode warns that acting without restraint or without honoring rightful conditions can lead to consequences.
In the forest, Kuntī’s son (the Pāṇḍava, understood here as Bhīma) comes upon a lake with clear, cool, nectar-like water and drinks a large amount of it, finding immediate refreshment.