Shloka 16
Gandhamādana-praveśa and the Sudden Storm (गन्धमादनप्रवेशः — चण्डवातवर्षवर्णनम्)
एतान्यस्थीनि दैत्यस्य नरकस्य महात्मन: । पर्वतप्रतिमं भाति पर्वतप्रस्तराश्रितम्,“नरश्रेष्ठ यह जो सब ओर बिखरी हुई कैलासशिखरके समान सुन्दर प्रकाशयुक्त पर्वताकार वस्तु देख रहे हो, ये सब विशालकाय नरकासुरकी हडियाँ हैं। पर्वत और शिलाखण्डोंपर स्थित होनेके कारण ये भी पर्वतके समान ही प्रतीत होती हैं
etāny asthīni daityasya narakasya mahātmanaḥ | parvata-pratimaṁ bhāti parvata-prastara-āśritam ||
Dijo Lomaśa: «Oh el mejor de los hombres, éstos son los huesos del gran daitya Naraka. Al reposar sobre montes y peñascos, resplandecen y parecen una montaña en sí mismos. Así, lo que ves esparcido por doquier, radiante y con figura de monte, es en verdad el inmenso esqueleto de Narakāsura».
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse underscores impermanence: even a mighty asura’s vast body is reduced to scattered bones. What appears grand and mountain-like is still a remnant of death, reminding the listener that power and size do not exempt one from decay and consequence.
Lośa identifies a striking landscape feature—radiant, mountain-like masses scattered around—as the bones of the Daitya Naraka. Because they lie upon mountains and rocky outcrops, they seem like part of the mountain itself.