Plakṣāvataraṇa–Yamunā Tīrtha and Prajāpati’s Vedī
Kurukṣetra Threshold
यज्ैश्न तपसा चैव परां सिद्धिमवाप सः | यहीं यमुनाके तटपर नाभागपुत्र अम्बरीषने भी यज्ञ किया था और यज्ञ पूर्ण होनेके पश्चात् सदस्योंको दस पद्म मुद्राएँ दान की थीं तथा यज्ञों और तपस्याद्वारा परम सिद्धि प्राप्त कर ली थीं
yajñaiś ca tapasā caiva parāṃ siddhim avāpa saḥ | yamunāyāḥ taṭe nṛpa nābhāgaputro 'mbarīṣaḥ pūrvam api yajñaṃ cakāra | yajñasamāpte ca ṛtvigbhyaḥ daśa padmāni mudrāṇāṃ dadau | yajñaiś ca tapasā caiva parāṃ siddhim avāpa saḥ ||
Mediante ritos sacrificiales y austeridad alcanzó la más alta realización espiritual. En la ribera del Yamunā, oh rey, Ambarīṣa, hijo de Nabhāga, también celebró antaño un sacrificio; y cuando concluyó, otorgó a los sacerdotes oficiantes diez padmas de moneda como don. Por el sacrificio unido a la disciplina interior llegó a la perfección suprema, mostrando que la riqueza adquiere valor ético cuando se ofrece con generosidad y se yunta al dominio de sí.
लोगश उवाच
Supreme attainment is presented as arising from the union of outward dharmic action (yajña) and inward discipline (tapas), and the narrative highlights that generosity—especially rewarding ritual service—purifies wealth and supports spiritual progress.
Lomaśa recounts an exemplum: King Ambarīṣa, son of Nabhāga, performed a sacrifice on the Yamunā’s bank and, upon its completion, donated a vast sum (ten padmas of coins) to the officiants; this is cited to show how yajña, tapas, and dāna lead to the highest success.