Shloka 186
Akṛtavraṇa’s Account Begins: Gādhi–Satyavatī–Ṛcīka and the Bhārgava Lineage Prelude
जगाम बदरीं रम्यां स्वमेवाश्रममण्डलम् । समस्त प्राणियोंके हितके लिये जो कार्य करना आवश्यक था उसे देवेन्द्रने बताया। तत्पश्चात् विश्ववन्दित भगवान् विष्णुने वह सब कार्य करनेकी प्रतिज्ञा करके अत्यन्त रमणीय बदरीतीर्थकी यात्रा की, जहाँ उनका अपना ही विस्तृत आश्रम था
jagāma badarīṃ ramyāṃ svam evāśramamaṇḍalam | samasta-prāṇināṃ hitāya yat kāryaṃ kartum āvaśyakaṃ tad devendro 'bravīt | tataḥ paraṃ viśvavandito bhagavān viṣṇus tat sarvaṃ kartum pratijñāya atyanta-ramaṇīya-badarītīrtha-yātrāṃ cakāra, yatra tasya svam eva vistṛtam āśramaḥ āsīt |
Akṛtavraṇa dijo: Él fue a la hermosa Badarī, al recinto de su propio eremitorio. Indra explicó qué acciones eran necesarias para el bienestar de todos los seres vivientes. Luego, el Señor Viṣṇu—venerado por el mundo entero—prometió cumplirlas todas y emprendió el camino hacia el sacro vado de Badarī, de belleza incomparable, donde se alzaba su amplio eremitorio.
अकृतव्रण उवाच
Educational Q&A
The passage emphasizes lokahita—acting for the welfare of all beings—as a guiding principle of dharma. Indra identifies what must be done, and Viṣṇu models ethical resolve by taking a clear vow to carry out that necessary work.
After receiving Indra’s guidance about the required tasks for universal welfare, Viṣṇu promises to accomplish them and proceeds on a pilgrimage to the beautiful Badarī tīrtha, returning to the region of his own expansive hermitage.