Shloka 15
देव–विष्णु–संवादः । कालेयगणस्य समुद्राश्रयः । अगस्त्योपसर्पणम्
Devas and Viṣṇu on the Kāleyas; Approach to Agastya
स शक्रवज्जाभिहत: पपात महासुर: काउ्चनमाल्यधारी । यथा महाशैलवर: पुरस्तात् स मन्दरो विष्णुकराद विमुक्त:,इन्द्रके वज़से आहत होकर सुवर्णमालाधारी वह महान् असुर पूर्वकालमें भगवान् विष्णुके हाथसे छूटे हुए महान् पर्वत मन्दरकी भाँति पृथ्वीपर गिर पड़ा
sa śakravajjābhihataḥ papāta mahāsuraḥ kāñcanamālyadhārī | yathā mahāśailavaraḥ purastāt sa mandaro viṣṇukarād vimuktaḥ ||
Herido como si el propio Śakra (Indra) lo hubiera abatido, el gran asura—ceñido con una guirnalda de oro—cayó a la tierra. Se desplomó con estruendo como el poderoso monte Mandara de antaño, soltado de la mano del Señor Viṣṇu. La imagen subraya la fuerza irresistible del poder divino y el derrumbe inevitable de la soberbia cuando se enfrenta a una potencia superior y justa.
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral pattern that sheer power and pride are unstable when opposed by a higher, divinely sanctioned force; arrogance meets an inevitable fall, while divine might acts decisively and irresistibly.
A great asura adorned with a golden garland is struck as if by Indra and collapses to the ground; his fall is compared to the ancient mythic image of the Mandara mountain dropping when released from Viṣṇu’s hand.