सुरभि–इन्द्रसंवादः
Surabhi–Indra Dialogue as a Governance Exemplar
विधिना सम्प्रणुदित: शापायास्य मनो दे | ततः स वार्युपस्पृश्य कोपसंरक्तलोचन: । मैत्रेयो धार्तराष्ट्र तमशपद् दुष्टचेतसम्,विधातासे प्रेरित होकर उन्होंने दुर्योधनको शाप देनेका विचार किया। तदनन्तर मैत्रेयने क्रोधसे लाल आँखें करके जलका आचमन किया और उस दुष्ट चित्तवाले धृतराष्ट्रपुत्रको इस प्रकार शाप दिया--
vidhinā sampranuditaḥ śāpāyāsya mano dadhe | tataḥ sa vāry upaspṛśya kopasaṃraktalocanaḥ | maitreyo dhārtarāṣṭraṃ tam aśapad duṣṭacetasaṃ ||
Impulsado por el decreto del destino, resolvió en su mente pronunciar una maldición. Entonces Maitreya, con los ojos enrojecidos por la ira, realizó el rito de sorber agua (ācamana) y maldijo a Duryodhana, hijo de Dhṛtarāṣṭra, cuya mente se había inclinado a la maldad. El pasaje presenta la maldición no como simple arrebato personal, sino como una respuesta cargada de dharma ante una iniquidad persistente, en consonancia con un orden providencial mayor.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights that persistent wicked intent invites morally consequential responses; even a sage’s curse is portrayed as operating within a larger order (vidhi), underscoring accountability and the ethical weight of one’s inner disposition (cetas).
Vaiśampāyana narrates that Maitreya, prompted by providential order, decides to curse Duryodhana; he performs the ritual act of sipping/touching water (ācamana) and then pronounces the curse upon the evil-minded son of Dhṛtarāṣṭra.