कुन्ती-विलापः तथा गोविन्द-आश्वासनम्
Kuntī’s Lament and Govinda’s Consolation
प्रीयमाणस्य सुहृदो विदुरो बुद्धिसत्तम: । धर्मार्थनित्यस्य सतो गतरोषस्यथ धीमत:
prīyamāṇasya suhṛdo viduro buddhisattamaḥ | dharmārthanityasya sato gataroṣasya ca dhīmataḥ ||
Dijo Vaiśampāyana: Vidura —el más eminente entre los sabios— era un amigo afectuoso y bienintencionado, siempre firme en el dharma y en el recto propósito; veraz, de mirada clara, sereno y libre de ira. A ese Vidura perspicaz, Kṛṣṇa, que veía los asuntos de manera directa, le relató con detalle el curso entero de las acciones e intenciones de los Pāṇḍavas.
वैशम्पायन उवाच
The verse elevates Vidura as an ideal counselor: devoted to dharma, truthful, and free from anger. It implies that ethical clarity and self-control are prerequisites for receiving and giving sound political and moral guidance.
In Vaiśampāyana’s narration, Vidura is described with honorific qualities, and Kṛṣṇa is said to have explained to him—at length—the Pāṇḍavas’ activities and plans, setting the stage for counsel and diplomatic action in the Udyoga Parva.