Shloka 32
यदाभिमन्यु: परवीरघाती शरै: परान् मेघ इवाभिवर्षन् | विगाहिता कृष्णसम: कृतास्त्र- स्तदा युद्ध धार्तराष्ट्रोडन्वतप्स्यत्,अभिमन्यु साक्षात् भगवान् श्रीकृष्णके समान पराक्रमी तथा अस्त्रविद्यामें निपुण है, वह शत्रुपक्षके वीरोंका संहार करनेमें समर्थ है। जिस समय वह मेघके समान बाणोंकी बौछार करता हुआ शत्रुओंकी सेनामें प्रवेश करेगा, उस समय धृतराष्ट्रपुत्र दुर्योधन युद्धके लिये मन- ही-मन बहुत ही संतप्त होगा
sañjaya uvāca | yadābhimanyuḥ paravīraghātī śaraiḥ parān megha ivābhivarṣan | vigāhitaḥ kṛṣṇasamaḥ kṛtāstraḥ tadā yuddhe dhārtarāṣṭro 'dhyatapsyata ||
Dijo Sañjaya: Cuando Abhimanyu—verdugo de los héroes enemigos—derrame lluvias de flechas como nube de tormenta y se hunda en las filas del ejército contrario, igual a Kṛṣṇa en arrojo y plenamente adiestrado en el manejo de las armas, entonces, en esa batalla, el hijo de Dhṛtarāṣṭra arderá por dentro de aflicción. El verso subraya que la excelencia marcial verdadera, fundada en disciplina y pericia, puede quebrar la confianza de quienes se apoyan en el poder sin rectitud (dharma).
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that disciplined excellence and fearless resolve can morally and psychologically unseat opponents; those driven by mere power or entitlement (here, the Dhārtarāṣṭra side) are inwardly shaken when confronted by genuine merit and courage.
Sañjaya foretells/depicts Abhimanyu entering the enemy formation, showering arrows like a cloudburst and striking down enemy champions; seeing this, Duryodhana (the Dhārtarāṣṭra) becomes intensely distressed and inwardly agitated about the battle.