Shloka 55
Sanatsujāta–Dhṛtarāṣṭra Saṃvāda: Pramāda as Mṛtyu
Chapter 42
धामांशभागस्य तथा हि वेदा यथा च शाखा हि महीरुहस्य । संवेदने चैव यथा55मनन्ति तस्मिन् हि सत्ये परमात्मनो<र्थे,द्वितीयाके चन्द्रमाकी सूक्ष्म कलाको बतानेके लिये जैसे वृक्षकी शाखाकी ओर संकेत किया जाता है, उसी प्रकार उस सत्यस्वरूप परमात्माका ज्ञान करानेके लिये ही वेदोंका भी उपयोग किया जाता है; ऐसा विद्वान पुरुष मानते हैं
dhāmāṁśa-bhāgasya tathā hi vedā yathā ca śākhā hi mahīruhasya | saṁvedane caiva yathā mananti tasmin hi satye paramātmano 'rthe ||
Sanatsujāta dijo: «Así como se señala una rama de un gran árbol para indicar una porción sutil de su sustancia, así también los Vedas se emplean solo como medio para dar a conocer esa Verdad: el Ser supremo. Así lo entienden los sabios: las escrituras son indicadores hacia la realidad más alta, no la realidad misma».
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
The Vedas function as indicators that guide the seeker toward realization of the supreme Truth (paramātman); they are like a pointing gesture (a branch shown to indicate something subtle), not the final reality itself.
In the Sanatsujātīya section of the Udyoga Parva, Sanatsujāta instructs Dhṛtarāṣṭra on the highest good. Here he explains the role of scripture: it is a means for awakening knowledge of the Supreme Self.