Adhyaya 32: Saṃjaya’s Return, Audience with Dhṛtarāṣṭra, and Ethical Admonition
श्रुतं प्रज्ञानुगं यस्य प्रज्ञा चैव श्रुतानुगा । असम्भिन्नार्यमर्याद: पण्डिताख्यां लभेत सः
śrutaṃ prajñānugaṃ yasya prajñā caiva śrutānugā | asambhinnāryamaryādaḥ paṇḍitākhyāṃ labheta saḥ ||
Dice Vidura: Sólo merece ser llamado sabio aquel cuya erudición sigue a la prudencia y cuya prudencia, a su vez, sigue a la erudición; aquel que no traspasa los límites establecidos de la conducta noble. Tal armonía de saber, discernimiento y respeto por las normas de los cultos es la marca del verdadero paṇḍita.
विदुर उवाच
True scholarship is not mere accumulation of learning; it is the mutual alignment of learning (śruta) and discernment (prajñā), expressed through unwavering respect for noble standards of conduct (ārya-maryādā).
In Vidura’s counsel during the Udyoga Parva, he defines who merits the title ‘paṇḍita’: a person whose knowledge and judgment guide each other and who does not transgress the ethical boundaries upheld by the cultured and righteous.