Shloka 5
अम्बायाः तपोदीक्षा–रुद्रवर–आत्मदाहः
Amba’s Ascetic Vow, Rudra’s Boon, and Self-Immolation
भायोवाच न तन्मिथ्या महाराज भविष्यति कथंचन । त्रैलोेक्यकर्ता कस्माद्धि वृथा वक्तुमिहाहति,रानीने कहा--महाराज! भगवान् शिवका दिया हुआ वर किसी तरह मिथ्या नहीं होगा। भला, तीनों लोकोंकी सृष्टि करनेवाले भगवान् झूठी बात कैसे कह सकते हैं? राजन! यदि आपको अच्छा लगे तो कहूँ। मेरी बात सुनिये। पृषतनन्दन! इसे सुनकर अपनी बुद्धिके अनुसार ग्रहण करें
dṛpada uvāca | na tan mithyā mahārāja bhaviṣyati kathaṃcana | trailokyakartā kasmād dhi vṛthā vaktum ihārhati | rājan yadi te rocate brūyāṃ mama vākyaṃ niśāmaya | pṛṣatanandana etac chrutvā yathābuddhi gṛhāṇa ||
Dijo la reina: «¡Gran rey! La gracia concedida por Śiva no será falsa de ningún modo. ¿Cómo habría de hablar en vano o con mentira el Creador de los tres mundos? Oh rey, si te place, hablaré: escucha mis palabras. Oh hijo de Pṛṣata, tras oírlas, acógelas según tu mejor juicio.»
दुपद उवाच
Educational Q&A
A divine boon—especially from a cosmic Lord like Śiva—is not to be suspected as false; the passage upholds satya (truth) and the ethical confidence that a supreme being does not speak vainly.
Drupada addresses a king, affirming that Śiva’s granted boon cannot become untrue, and then asks permission to continue speaking, urging the listener to hear and accept the counsel with discernment.