Shloka 5
अध्याय १२२ — कृष्णस्य दुर्योधनं प्रति नीत्युपदेशः
Kṛṣṇa’s Ethical Counsel to Duryodhana
गन्धर्वों और अप्सराओंके समुदायोंने 'उनके सुयशका” गान करते हुए उनके समीप नृत्य करके उन्हें प्रसन्न किया। स्वर्गलोकमें दुन्दुभि आदि वाद्योंकी गम्भीर ध्वनिके साथ अत्यन्त प्रेमपूर्वक उनको अपनाया गया ।। अभिष्टतश्न विविधैर्देवराजर्षिचारणै: । अर्चितश्नोत्तमार्ष्येण दैवतैरभिनन्दित:,नाना प्रकारके देवर्षियों, राजर्षियों तथा चारणोंने उनका स्तवन किया। देवताओंने उत्तम अर्घ्य निवेदन करके उनका पूजन और अभिनन्दन किया
gandharvāp-sarasāṁ samūhaiḥ tasya suyaśaḥ gāyamānaiḥ samīpe nṛtyitvā sa prahṛṣṭaḥ kṛtaḥ; svargaloke dundubhy-ādi-vādyānāṁ gambhīra-dhvaninā sārdhaṁ atyanta-prema-pūrvakaṁ sa parigṛhītaḥ. abhiṣṭutaś ca vividhair devarājaṛṣi-cāraṇaiḥ; arcitaś cottamārghyeṇa daivataiḥ abhinanditaḥ.
Compañías de gandharvas y apsaras lo deleitaron cantando su noble fama y danzando cerca de él. En la morada celeste fue acogido con profundo afecto, entre los graves sones de los tambores y otros instrumentos. Diversos devarṣis, rājarṣis y cāraṇas lo ensalzaron; y los dioses, ofreciendo el arghya más excelente, lo adoraron y le dieron la bienvenida con honor. La escena subraya que la verdadera renombre no se afirma por la fuerza, sino por la virtud, reconocida incluso en el orden celestial.
नारद उवाच
Educational Q&A
The passage highlights that genuine renown (suyaśas) is rooted in virtue and is acknowledged through respectful reception and praise; honor is shown through hospitality (arghya), celebration, and communal recognition rather than coercion.
Nārada describes a celestial welcome: Gandharvas and Apsarases sing and dance, drums and instruments resound in heaven, and divine seers, royal sages, and bards offer eulogies while the gods worship and greet the honored figure with arghya.