Shloka 27
Purohita-Niyoga and the Brahma–Kṣatra Concord
Aila–Kaśyapa Saṃvāda
पापस्य लोको निरयो<प्रकाशो नित्यं दु:खं शोकभूयिष्ठमेव । तत्रात्मानं शोचति पापकर्म बह्वी: समा: प्रतपत्रप्रतिष्ठ:,पापीका लोक नरक है, जहाँ सदा अँधेरा छाया रहता है। वहाँ प्रतिदिन दुःख तथा अधिक-से-अधिक शोक होता है। पापात्मा पुरुष वहाँ बहुत वर्षोंतक कष्ट भोगता हुआ कभी एक स्थानपर स्थिर नहीं रहता और निरन्तर अपने लिये शोक करता रहता है
kāśyapa uvāca | pāpasya loko nirayo 'prakāśo nityaṃ duḥkhaṃ śokabhūyiṣṭham eva | tatrātmānaṃ śocati pāpakarmā bahvīḥ samāḥ pratapatra-pratiṣṭhaḥ ||
Kāśyapa dijo: «El reino asignado al pecado es el infierno: sin luz, siempre colmado de sufrimiento y desbordante de aflicción. Allí, quien obra el mal se lamenta por sí mismo; durante muchos años es abrasado por el tormento, no halla apoyo firme y permanece sin cesar consumido por un dolor nacido de sí mismo».
कश्यप उवाच
Educational Q&A
Sinful action (pāpa-karma) ripens into a painful post-mortem condition: darkness, continual suffering, and grief. The verse stresses moral causality—one’s deeds create one’s future experience—and warns that wrongdoing yields prolonged, unstable torment and self-lamentation.
In Śānti Parva’s didactic discourse, the sage Kaśyapa is speaking, describing the fate of the sinful in niraya (hell). The passage functions as ethical instruction, using vivid imagery of darkness and ceaseless sorrow to deter pāpa and encourage dharmic conduct.