Kṣātra-dharma as the Public Foundation of Dharma (क्षात्रधर्म-प्रशंसा)
कृतकृत्यो वयो5तीतो राज्ञ: कृतपरिश्रम: । वैश्यो गच्छेदनुज्ञातो नृपेणाश्रमसंश्रयम्
kṛtakṛtyo vayotīto rājñaḥ kṛtaparishramaḥ | vaiśyo gacched anu-jñāto nṛpeṇāśramasaṃśrayam ||
Dijo Bhishma: Cuando un vaishya ha cumplido sus deberes y, al llegar a la vejez, ha concluido los trabajos exigidos por su condición, debe—tras obtener el permiso del rey—retirarse de la vida activa del mundo y acogerse a un āśrama, adoptando el modo del morador del bosque (vānaprastha) propio de su tránsito desde las obligaciones del hogar.
भीष्म उवाच
After properly completing one’s prescribed social duties (varṇa-dharma) and reaching old age, one should transition toward a disciplined, renunciatory life (āśrama), doing so in an orderly way that respects social governance—here, by seeking the king’s permission.
In Bhishma’s instruction on dharma in the Śānti Parva, he outlines a normative life-course for a Vaiśya: having fulfilled household and occupational responsibilities, the person may withdraw from active worldly engagement and take up an āśrama-oriented life, with royal authorization.