Shloka 42
Atithi-satkāra and the Consolation of Wise Counsel (अतिथिसत्कारः प्रज्ञानवचनस्य च पराश्वासनम्)
अब इन्द्रके पास दोहरी ब्रह्महत्या उपस्थित हुई। उसके भयसे इन्द्रने देवराजपदका परित्याग कर दिया और मानसरोवरके जलनमें उत्पन्न हुई एक शीतल कमलिनीके पास जा पहुँचे। वहाँ अणिमा आदि ऐश्वर्यके योगसे इन्द्र अणुमात्र रूप धारण करके कमलनालकी ग्रन्थिमें प्रविष्ट हो गये
atha indrasya samīpe dvi-vidhā brahmahatyā samupasthitā | tasyā bhayād indro devarājatvaṃ parityajya mānasasarovarasya jalāśaye jātaṃ śītalaṃ kamalinīṃ prati jagāma | tatra aṇimādi-aiśvarya-yogena indro 'ṇumātra-rūpaṃ dhṛtvā kamalanālasya granthiṃ praviṣṭaḥ |
Entonces se presentó ante Indra una doble culpa de brahma-hatyā, el crimen de matar a un brahmán. Aterrado por ella, Indra abandonó la soberanía de los dioses y se dirigió a una fresca arboleda de lotos surgida en las aguas del lago Mānasa. Allí, mediante el dominio yóguico de poderes que comienzan con aṇimā, asumió una forma tan pequeña como un átomo y se ocultó en el nudo de un tallo de loto. El episodio subraya que ni siquiera el soberano supremo está más allá de las consecuencias morales, y que el miedo al pecado puede impulsar la huida en vez de una expiación responsable.
तास्त्वाष्ट उवाच क्व गमिष्यथास्यतां तावन्मया सह श्रेयो भविष्यन्तीति
Educational Q&A
Moral authority does not exempt anyone from the consequences of grave wrongdoing: even Indra, the king of the gods, is shaken by brahmahatyā. The passage highlights the ethical weight of brahmin-slaying and suggests that evasion born of fear is a flawed response compared to facing responsibility and seeking proper expiation.
A twofold brahmahatyā approaches Indra, frightening him. He relinquishes his divine kingship, goes to Lake Mānasasarovara, and using the siddhi of aṇimā becomes minute and hides inside a knot of a lotus-stalk in a cool lotus-grove.