Shloka 155
Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
को राज्यमभिपलद्येत प्राप्पय चोपशमं लभेत् । जिसमें सुख तो बहुत थोड़ा, किंतु दुःख बहुत अधिक है, जो सर्वथा सारहीन है, जो घास-फूसमें लगी आगके समान क्षणस्थायी और फेन तथा बुद्बुदके समान क्षणभंगुर है, ऐसे राज्यको कौन ग्रहण करेगा? और ग्रहण कर लेनेपर कौन शान्ति पा सकता है? ।। ममेदमिति यच्चेदं पुरं राष्ट्र च मन्यसे
ko rājyam abhipālayet prāpya copaśamaṁ labhet | yasmin sukhaṁ tu bahu alpam kintu duḥkhaṁ bahu adhikam | sarvathā sārahīnam | tṛṇa-kāṣṭheṣu lagna-agnivat kṣaṇasthāyī | phena-budbuda-sadṛśaṁ kṣaṇabhaṅguram | evaṁ-vidhaṁ rājyam kaḥ grahīṣyati? grahītvā ca kaḥ śāntiṁ prāpsyati? || mamedam iti yac cedaṁ puraṁ rāṣṭraṁ ca manyase
Bhīṣma dijo: ¿Quién escogería asumir la realeza—y, una vez obtenida, quién podría hallar verdadera paz—cuando en ella la dicha es mínima y el sufrimiento mucho mayor; cuando carece por completo de esencia duradera; cuando es tan momentánea como el fuego que prende en la hierba seca y tan frágil como la espuma y la burbuja? ¿Quién aceptaría tal reino y, tras aceptarlo, quién alcanzaría la tranquilidad? Y si piensas: «Esta ciudad y este reino son míos», esa misma noción es la raíz de la atadura y del desasosiego.
भीष्य उवाच