Shloka 22
Śānti-parva Adhyāya 30: Nārada–Parvata Samaya-bhaṅga, Śāpa, and the Marriage of Sukumārī
भवता वचन ब्रद्मंंस्तस्मादेष शपाम्यहम् । “आपने मेरे साथ स्वस्थचित्तसे यह शर्त की थी कि “हम दोनोंके हृदयमें जो भी शुभ या अशुभ संकल्प हो, उसे हम दोनों एक दूसरेसे कह दें।” परंतु ब्रह्म! आपने अपने उस वचनको मिथ्या कर दिया; इसलिये मैं शाप देनेको उद्यत हुआ हूँ || २०-२१ $ ।। न हि काम प्रवर्तन्तं भवानाचष्ट मे पुरा
bhavatā vacanaṁ brahman tasmād eṣa śapāmy aham | “āvābhyāṁ saha svasthacittena iyaṁ śartir kṛtā—āvayoḥ hṛdaye yaḥ kaścid api śubho’śubhaḥ saṅkalpo jāyate taṁ parasparaṁ vadāvaḥ” iti | kintu brahman tvayā tad vacanaṁ mithyā kṛtam; tasmād ahaṁ śāpāya udyato’smi || na hi kāmaṁ pravartantaṁ bhavān ācakṣṭa me purā ||
Dijo Kṛṣṇa: «¡Oh, brahmán! Puesto que has quebrantado la palabra empeñada, me veo movido a pronunciar una maldición. Tú y yo, con ánimo sereno, acordamos esta condición: que cualquier intención—propicia o funesta—que surgiera en el corazón de cualquiera de los dos, nos la revelaríamos mutuamente. Pero, oh brahmán, has vuelto falsa aquella promesa; por eso estoy dispuesto a maldecirte. Pues antes no me hablaste del deseo que se agitaba dentro de ti».
श्रीकृष्ण उवाच