Shloka 9
न भिद्यन्ते कृतात्मान आत्मप्रत्ययदर्शिन: । बुद्धिकर्मेन्द्रियाणां हि प्रमत्तो यो न बुद्धयते । शुभाशुभे प्रसक्तात्मा प्राप्नोति सुमहद् भयम्,पवित्र अन्तःकरणवाले आत्मज्ञानी पुरुष कर्मोके शुभाशुभ फलोंसे कभी विचलित नहीं होते हैं। जो प्रमादवश ज्ञानेन्द्रियों और कर्मन्द्रियोंद्वारा होनेवाले पापोंपर विचार नहीं करता तथा शुभ एवं अशुभमें आसक्त रहता है, उसे महान् भयकी प्राप्ति होती है
na bhidyante kṛtātmāna ātmapratyayadarśinaḥ | buddhikarmendriyāṇāṃ hi pramatto yo na budhyate | śubhāśubhe prasaktātmā prāpnoti sumahad bhayam ||
Dijo Parāśara: Quienes se han dominado a sí mismos y contemplan directamente la certeza del Sí mismo (Ātman) no se estremecen ante el juego de los frutos auspiciosos e inauspiciosos. Pero aquel que, por negligencia, no reflexiona sobre las faltas que nacen del intelecto y de los órganos de la acción, y cuya mente se aferra a lo “bueno” y lo “malo” como objetos de apego, llega a un gran temor.
पराशर उवाच
Educational Q&A
Self-realized, self-controlled people are not destabilized by ‘good’ or ‘bad’ outcomes, because their grounding is in the Self rather than in results. Heedlessness—failing to examine the moral consequences of what the intellect and organs of action do—combined with attachment to auspicious/inauspicious leads to bondage and therefore great fear.
Within the Śānti Parva’s instruction on dharma and liberation, the sage Parāśara is teaching a listener about inner discipline: the contrast between the steady knower of the Self and the negligent person who remains attached to outcomes and thus suffers fear.