अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
गृहेषु येषामसव: पतन्ति तेषामथो निर्हरणं प्रशस्तम् । यानेन वै प्रापणं च श्मशाने शौचेन नूनं विधिना चैव दाह:
gṛheṣu yeṣām asavaḥ patanti teṣām atho nirharaṇaṁ praśastam | yānena vai prāpaṇaṁ ca śmaśāne śaucena nūnaṁ vidhinā caiva dāhaḥ ||
Parāśara enseña que, cuando el aliento vital de una persona se está extinguiendo dentro de una casa, se considera apropiado sacarla de la morada sin demora. Tras la muerte, el cuerpo debe ser llevado en una parihuela al crematorio y—guardando la pureza ritual—ser incinerado conforme al procedimiento prescrito por las escrituras.
पराशर उवाच
The verse instructs that dharma requires prompt removal of a dying/deceased person from the house and performance of cremation at the cremation ground with ritual purity and scripturally prescribed procedure.
Parāśara is giving normative guidance on proper conduct surrounding death—how the body should be taken out, conveyed to the śmaśāna, and cremated according to śāstric rules.