अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
जब आयु समाप्त हो जाती है तभी देहधारी जीव पंचत्वको प्राप्त होता है। यह बिना कारणके भी हो जाता है और कभी विभिन्न कारणोंसे उपपादित होता है ।।
yadā āyuḥ samāptā bhavati tadā dehadhārī jīvaḥ pañcatvaṃ prāpnoti | etad akāraṇam api bhavati, kadācid vividha-kāraṇaiḥ upapāditam | tathā śarīraṃ bhavati dehād yena upapāditam | adhvānaṃ gatavaś cāyaṃ prāptaś cāyaṃ gṛhād gṛham | ye tu dehaṃ prāpya haṭhapūrvakaṃ tasya parityāgaṃ kurvanti, teṣāṃ pūrvavad eva yātanāmaya-śarīra-prāptir bhavati | te manuṣya-śarīraṃ mokṣa-sādhanam api prāpya ātmahatyā-kāraṇāt tasya lābhāt vañcitāḥ, gṛhād gṛhaṃ gacchato manuṣyasyeva dehād dehaṃ prāpya saṃsaranti |
Parāśara dijo: «Cuando la vida asignada llega a su término, el ser encarnado alcanza el estado de los cinco elementos: la muerte. Esto puede suceder aun sin causa evidente, y otras veces se explica como nacido de diversas causas. Y un cuerpo se forja según el fundamento por el cual es producido. Así, este ser, arrastrado por el camino de la transmigración, va de casa en casa. Quienes, habiendo obtenido un cuerpo, lo abandonan por la fuerza—por autodestrucción—vuelven a obtener, como antes, un cuerpo de sufrimiento. Aunque han alcanzado el cuerpo humano, medio para la liberación, quedan privados de su fruto por el acto de quitarse la vida; como quien pasa de una casa a otra, pasan de un cuerpo al siguiente».
पराशर उवाच
Death occurs when lifespan is exhausted, and the human body is a rare means for liberation; therefore forcibly abandoning the body (ātmahatyā) leads not to freedom but to continued transmigration and the attainment of a painful embodiment.
Parāśara is instructing about the mechanics and ethics of death and rebirth: ordinary death follows the completion of lifespan, while self-inflicted death results in renewed suffering and continued movement from one ‘house’ (body) to another.