Adhyāya 290: Sāṃkhya-vidhi, Deha-doṣa, Guṇa-vicāra, and Mokṣa-gati
Bhīṣma–Yudhiṣṭhira Dialogue
सौवर्ण राजतं चापि यथा भाण्डं निषिच्यते । तथा निषिच्यते जनन््तुः पूर्वकर्मवशानुग:
sauvarṇaṃ rājataṃ cāpi yathā bhāṇḍaṃ niṣicyate | tathā niṣicyate jantuḥ pūrvakarmavaśānugaḥ ||
Parāśara dijo: «Así como un recipiente es recubierto con una capa de oro o de plata y por ello parece ser de esa misma sustancia, así también el ser viviente queda “recubierto” por la acción anterior. Atado a la fuerza de los actos pasados, uno permanece marcado por lo que hizo antes: goza cuando está investido de mérito y padece cuando está investido de pecado».
पराशर उवाच
Past actions adhere to and shape the embodied being, just as a metallic coating changes a vessel’s appearance; merit yields happiness and demerit yields suffering, showing the ethical inevitability of karmic results.
In Śānti Parva, Parāśara is instructing through an analogy: he compares the way gold or silver plating is applied to a vessel with the way prior karma ‘covers’ a creature, explaining why beings experience pleasure or pain.