Shloka 143
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
“जब वे समुद्रकी ओर यात्रा करते, उस समय उसका जल स्थिर हो जाता था। नदियोंकी बाढ़ शान्त हो जाती थी। उनके रथकी ध्वजा कभी भग्न नहीं होती थी ।। हैरण्यांस्त्रिनलोत्सेधान् पर्वतानेकविंशतिम् । ब्राह्मणेभ्यो ददौ राजा यो<श्वमेथधे महामखे,'राजा पृथुने अश्वमेध नामक महायज्ञमें चार सौ हाथ ऊँचे इक्कीस सुवर्णमय पर्वत ब्राह्मणोंको दान किये थे
yadā te samudraṁ prati yātrāṁ kurvanti sma tadā tasya jalaṁ sthiraṁ bhavati sma | nadīnāṁ pravāhāḥ praśāmyanti sma | teṣāṁ rathadhvajā kadācana na bhajyate sma || hairaṇyān tṛṇalotsedhān parvatān ekaviṁśatim | brāhmaṇebhyo dadau rājā yo 'śvamedhe mahāmakhe || rājā pṛthur aśvamedha-nāmni mahāyajñe brāhmaṇebhyaḥ catuḥśata-hasta-ucchritān ekaviṁśati suvarṇamayān parvatān dānam adāt |
Dijo Vāyu: Siempre que emprendían el viaje hacia el océano, sus aguas se aquietaban; las crecidas de los ríos se apaciguaban; y el estandarte de su carro jamás se quebraba. Aquel mismo rey—Pr̥thu—en el gran sacrificio del Aśvamedha, otorgó a los brahmanes veintiuna montañas de oro, cada una de cuatrocientos codos de altura.
वायुदेव उवाच