Shloka 119
“पुरुषप्रवर नरेश! गंगाजीमें जितने बालूके कण हैं, अमूर्तरयाके पुत्र गयने उतनी ही गौओंका दान किया था ।। स चेन्ममार सूंजय चतुर्भद्रतरस्त्वया । पुत्रात् पुण्यतरश्वैव मा पुत्रमनुतप्यथा:,'सूृंजय! वे चारों कल्याणकारी गुणोंमें तुमसे बढ़े-चढ़े थे और तुम्हारे पुत्रसे बहुत अधिक पुण्यात्मा भी थे। जब वे भी मर गये तो तुम्हारे पुत्रकी क्या बात है? अतः तुम उसके लिये शोक न करो
puruṣa-pravara nareśa! gaṅgāyāṁ yāvanto vālukā-kaṇāḥ santi, amūrtarayāḥ putro gayo 'pi tāvattīr gāvaḥ dānam adāt. sa cen mamāra, sṛñjaya, caturbhadra-taraḥ tvayā; putrāt puṇyataraś caiva—mā putram anutapyathāḥ.
Dijo Vāyu: «Oh varón preeminente, oh rey: tantas como son las arenas del Gaṅgā, tantas vacas dio una vez en caridad Gaya, hijo de Amūrtarayā. Y aun así murió, oh Sṛñjaya, aunque te superaba en cuatro virtudes auspiciosas y era mucho más meritorio que tu hijo. Si alguien así no pudo escapar de la muerte, ¿qué decir de tu hijo? Por eso, no te aflijas por él.»
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even the most virtuous and highly meritorious persons—renowned for immense charity—are subject to death; therefore grief over a loved one’s death should be moderated by understanding the inevitability of mortality and the limits of human control.
Vāyudeva addresses King Sṛñjaya, consoling him for the death of his son by citing the example of Gaya, famed for giving countless cows in charity, who nevertheless died; the comparison is used to urge Sṛñjaya to relinquish sorrow.