Shloka 44
Haṃsa–Sādhya Saṃvāda: Satya, Dama, Kṣamā and the Discipline of Speech
अपत्यानां च वैगुण्यं जनं विगुणमेव च । पश्यन् भूयिष्ठशो लोके को मोक्ष नाभिपूजयेत्,“इतना ही नहीं, इस जगत्में अपनी संतानोंकी गुणहीनताका दुःख भी देखना पड़ता है। विपरीत गुणवाले मनुष्योंसे भी सम्बन्ध हो जाता है। इस प्रकार जो यहाँ अधिकांश कष्ट ही देखता है, ऐसा कौन मनुष्य मोक्षका आदर नहीं करेगा?”
apatyānāṁ ca vaiguṇyaṁ janaṁ viguṇam eva ca | paśyan bhūyiṣṭhaśo loke ko mokṣaṁ nābhipūjayet ||
Bhishma dijo: «En este mundo, uno incluso ha de presenciar el dolor de que sus propios hijos carezcan de virtudes, y también queda enredado en vínculos con personas de cualidades contrarias o defectuosas. Al ver que la vida aquí está, en su mayor parte, colmada de tales aflicciones, ¿quién no honraría y buscaría la liberación (moksha)?»
भीष्म उवाच