Shloka 27
Aśmagīta: Janaka’s Inquiry on Loss, Kāla, and the Limits of Control (अश्मगीता)
इस प्रकार श्रीमह्या भारत शान्तिपर्वके अन्तर्गत राजधर्मानुशासनपर्वमें व्यासवाक्यविषयक सत्ताईसवाँ अध्याय पूरा हुआ,दृश्यते हि युवैवेह विनश्यन् वसुमान् नरः । दरिद्रश्न॒ परिक्लिष्ट: शतवर्षो जरान्वित: इस जगतमें धनवान् मनुष्य भी जवानीमें ही नष्ट होता दिखायी देता है और क्लेशमें पड़ा हुआ दरिद्र भी सौ वर्षोतक जीवित रहकर अत्यन्त वृद्धावस्थामें मरता देखा जाता है
dṛśyate hi yuvāivēha vinaśyan vasumān naraḥ | daridraś ca parikliṣṭaḥ śatavarṣo jarānvitaḥ ||
Pues se ve en este mundo que aun un hombre rico puede perecer en plena juventud; mientras que un pobre, consumido por las penas, puede vivir cien años y morir sólo en la extrema vejez. La enseñanza subraya lo imprevisible de la vida y lo vano que es medir la fortuna o el mérito únicamente por la riqueza o la longevidad.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Life-span is not guaranteed by wealth, status, or outward prosperity; nor does poverty necessarily shorten life. Therefore one should ground one’s conduct in dharma and inner discipline rather than relying on external conditions as signs of merit or security.
In Vyāsa’s speech within the Śānti Parva’s rājadharma instruction, an observation about the world is offered: the wealthy may die young, while the poor may endure long life in hardship—used to frame counsel toward sober judgment and detachment.