Shloka 39
नारद–असित (देवल) संवादः — भूतप्रभवाप्यय, इन्द्रिय-गुण-विवेक, क्षेत्रज्ञ-तत्त्व
तस्माद् ब्रह्मन् यजेच्चैव याजयेच्चाविचारयन् । यजतः: स्वर्गविधिना प्रेत्य स्वर्गफलं महत्,अत: विप्रवर! प्रत्येक द्विजको चाहिये कि वह बिना किसी विचारके यज्ञ करे और करावे। जो स्वर्गदायक विधिसे यज्ञ करता है, उसे देहत्यागके पश्चात् महान् स्वर्गफलकी प्राप्ति होती है
tasmād brahman yajec caiva yājayec cāvicārayan | yajataḥ svargavidhinā pretya svargaphalaṁ mahat ||
Por ello, oh brahmán, uno debe ofrecer sacrificios por sí mismo y también oficiar para otros, sin vacilar en deliberaciones. Pues quien sacrifica conforme a los ritos que conducen al cielo, tras la muerte alcanza una gran recompensa en el cielo.
कपिल उवाच
Educational Q&A
Kapila teaches that a brahmin should uphold the sacrificial tradition—performing yajñas and serving as officiant for others—steadfastly and according to proper rite, because such action yields great heavenly merit after death.
In Kapila’s discourse in the Śānti Parva, he addresses a brahmin and argues for the efficacy and duty of Vedic sacrifice, stating that correct ritual performance leads to svarga as its posthumous fruit.