Shloka 32
Śaṅkha–Likhita Upākhyāna: Daṇḍa, Confession, and the Purification of Kingship (शङ्ख-लिखितोपाख्यानम्)
सम्यग वेदान् प्राप्य शास्त्राण्यधीत्य सम्यग राज्यं पालयित्वा महात्मा । चातुर्वर्ण्य स्थापयित्वा स्वधर्मे वाजिग्रीवो मोदते देवलोके,*वेदोंका ज्ञान पाकर, शास्त्रोंका अध्ययन करके, राज्यका अच्छी तरह पालन करते हुए महामना राजा हयग्रीव चारों वर्णोके लोगोंको अपने-अपने धर्ममें स्थापित करके इस समय देवलोकमें आनन्द भोग रहे हैं
vaiśampāyana uvāca | samyag vedān prāpya śāstrāṇy adhītya samyag rājyaṃ pālayitvā mahātmā | cāturvarṇyaṃ sthāpayitvā svadharme vājigrīvo modate devaloke ||
Dijo Vaiśampāyana: Habiendo alcanzado debidamente los Vedas y estudiado los tratados de autoridad, y habiendo gobernado bien el reino como un soberano magnánimo, Vājigrīva—tras establecer a los cuatro órdenes sociales en sus respectivos deberes—ahora se regocija en el mundo de los dioses. El verso presenta el aprendizaje recto y la realeza justa como fuerzas que se refuerzan mutuamente, culminando en un más allá meritorio.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that a ruler’s legitimacy and spiritual merit rest on two pillars: right knowledge (attaining the Vedas and studying śāstra) and right action (protecting the kingdom and establishing people in their svadharma). Such integrated dharma leads to lasting renown and heavenly reward.
Vaiśampāyana reports the fate of the noble king Vājigrīva: after learning the Vedas, studying śāstras, governing well, and stabilizing the four varṇas in their duties, he is said to be enjoying happiness in devaloka.