Shloka 90
योग–सांख्यसमन्वयः, रथोपमा, व्यक्त–अव्यक्तविवेकः
Yoga–Sāṃkhya Synthesis, Chariot Allegory, and the Vyakta–Avyakta Distinction
अशथेड़िितं वज्रधरस्य नारद: श्रियश्व देव्या मनसा विचारयन् | श्रियै शशंसामरदृष्टपौरुष: शिवेन तत्रागमनं महर्षिभि:,उस समय अमरोंके पौरुषको प्रत्यक्ष देखनेवाले देवर्षि नारदजीने अन्य महर्षियोंके साथ मिलकर वज्धारी इन्द्र और लक्ष्मीदेवीके संकेतपर मन-ही-मन विचार करके वहाँ लक्ष्मीजीके शुभागमनकी प्रशंसा की और उनका पदार्पण सम्पूर्ण लोकोंके लिये मंगलकारी बताया
aśatheḍitaṁ vajradharasya nāradaḥ śriyaś ca devyā manasā vicārayan | śriyai śaśaṁsāmaradṛṣṭapauruṣaḥ śivena tatrāgamanaṁ maharṣibhiḥ ||
Entonces Nārada, sin engaño alguno, meditó en su interior, guiado por la intención de Vajradhara (Indra) y de la diosa Śrī (Lakṣmī). Habiendo visto con sus propios ojos el valor de los dioses, alabó la llegada auspiciosa de Śrī y declaró que su venida allí, junto con los grandes ṛṣis, sería una bendición para todos los mundos.
शक्र उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that auspicious outcomes arise when wise beings act with sincerity (aśatheḍitam) and align their intentions with dharma; the presence of Śrī (prosperity and well-being) is portrayed as universally beneficial when welcomed and affirmed by sages.
Nārada, having observed the gods’ prowess, mentally considers Indra’s and Śrī’s intention and then publicly praises Śrī’s auspicious arrival at that place, noting that her coming—along with the great sages—will bring welfare to all worlds.