Shloka 72
ब्राह्मणस्य पूर्वतरा वृत्तिः — The Earlier Ideal Conduct of a Brahmana
River-of-Saṃsāra Metaphor
देवताओंका वह सहस्रों वर्षका समय अब पूरा होना ही चाहता है, जबतक कि तुम्हें इन्द्रके पदपर रहना है। कालके ही प्रभावसे मुझ महाबली वीरके अब सारे अंग उतने स्वस्थ नहीं रह गये हैं। मैं इन्द्रपदसे गिरा दिया गया और तुम स्वर्गमें इन्द्र बना दिये गये ।। सुचित्रे जीवलोके5स्मिन्नुपास्य: कालपर्ययात् । कि हि कृत्वा त्वमिन्द्रोडद्य कि वा कृत्वा वयं च्युता:
devatānāṁ sa sahasrāṇi varṣāṇāṁ samayo ’dya paripūrṇatām upaiti, yāvat tvam indrapade sthātum arhasi. kālasyaiva prabhāvāt mama mahābalavīrasya sarvāṇy aṅgāni nādhunā pūrvavat svasthāni. ahaṁ indrapadāc cyāvitaḥ, tvaṁ ca svarge indratvaṁ prāpitaḥ. su-citre jīvaloke ’sminn upāsyaḥ kālaparyayāt; kiṁ hi kṛtvā tvam indro ’bhūḥ, kiṁ vā kṛtvā vayaṁ cyutāḥ?
Bhīṣma dijo: «El plazo de mil años divinos que marca el límite de tu permanencia en el cargo de Indra está ya cerca de cumplirse. Por la sola fuerza de Kāla (el Tiempo), incluso mis miembros—aunque soy un guerrero de gran poder—ya no están tan sanos como antes. He sido arrojado del puesto de Indra, y a ti te han instalado como Indra en el cielo. En este hermoso mundo de los seres vivientes, toda dignidad ha de ser servida y soportada conforme gira el Tiempo. ¿Por qué karma te volviste Indra, y por qué karma fuimos nosotros derribados?»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Worldly and heavenly power are not permanent; they rise and fall under the turning of Time. The verse presses an ethical reflection on causality—whether status comes from merit (karma) or from the larger, impersonal movement of Kāla—and urges humility and acceptance of change.
Bhishma speaks about the nearing end of a divinely measured term associated with Indra’s office, notes his own decline due to Time, and contrasts being cast down from Indra’s post with another being elevated to it. He frames this reversal as a consequence of Time’s vicissitudes and questions the deeds or causes behind elevation and fall.