Brahmacarya-Upāya: Jñāna, Śauca, and the Mind’s Role in Desire (शान्ति पर्व, अध्याय २०७)
युधिष्ठिरने कहा--भरतश्रेष्ठ! महाप्राज्ञ पितामह! कमलनयन भगवान् श्रीकृष्ण अपनी महिमासे कभी च्युत न होनेवाले
bhīṣma uvāca | śruto 'yam artho rāmasya jāmadagnyasya jalpataḥ | nāradasya ca devarṣeḥ kṛṣṇadvaipāyanasya ca ||
Yudhiṣṭhira dijo: «¡Oh el mejor de los Bhāratas! ¡Oh Pitāmaha, de gran sabiduría! El bienaventurado Śrī Kṛṣṇa, de ojos de loto, jamás se aparta de su propia majestad; es el hacedor de todo, el no creado (akṛta, eternamente perfecto), el omnipresente, y el lugar de donde nacen y en donde se disuelven todos los seres. Nadie puede vencerlo. Es célebre también con los nombres de Nārāyaṇa, Hṛṣīkeśa, Govinda y Keśava. Deseo oír un examen conforme a la verdad acerca de su naturaleza esencial.» Bhīṣma dijo: «Yudhiṣṭhira, he oído esta doctrina explicada de labios de Rāma Jāmadagnya (Paraśurāma), del devarṣi Nārada y de Kṛṣṇa Dvaipāyana Vyāsa.»
भीष्म उवाच
Bhishma grounds the forthcoming theological explanation in reliable lineage: the doctrine is ‘heard’ from revered authorities (Parashurama, Narada, and Vyasa), emphasizing that true understanding of the Lord is preserved through trustworthy transmission (śruti/smṛti-style reception) rather than personal speculation.
After Yudhishthira asks for a principled analysis of the Lord’s real nature, Bhishma begins his reply by citing his sources—great sages and seers—thereby establishing credibility before presenting the detailed exposition.