Shloka 13
जापक–इक्ष्वाकु–सत्यविवादः
The Jāpaka, Ikṣvāku, and the Dispute on Truth and Merit
इस विषयमें ये श्लोक प्रसिद्ध हैं-- जिस गृहस्थके दरवाजेसे कोई अतिथि भिक्षा न पानेके कारण निराश होकर लौट जाता है, वह उस गृहस्थको अपना पाप दे उसका पुण्य लेकर चला जाता है ।। अपि चात्र यज्ञक्रियाभिददेवता: प्रीयन्ते । निवापेन पितरो विद्याभ्यासश्रवणधारणेन ऋषय: । अपत्योत्पादनेन प्रजापतिरिति,इसके सिवा गृहस्थाश्रममें रहकर यज्ञ करनेसे देवता, श्राद्ध-तर्पण करनेसे पितर, वेद- शास्त्रोंके श्रवण, अभ्यास और धारणसे ऋषि तथा संतानोत्पादनसे प्रजापति प्रसन्न होते हैं
bharadvāja uvāca | asmin viṣaye ime ślokāḥ prasiddhāḥ— yasya gṛhasthasya dvārāt kaścid atithiḥ bhikṣām alabhitvā nirāśaḥ pratinivartate, sa tasmai gṛhasthāya svaṃ pāpaṃ dattvā tasya puṇyaṃ gṛhītvā gacchati || api cātra yajñakriyābhiḥ devatāḥ prīyante | nivāpena pitaraḥ | vidyābhyāsa-śravaṇa-dhāraṇena ṛṣayaḥ | apatyotpādanena prajāpatiḥ iti |
Bharadvāja dijo: «Sobre este asunto son bien conocidos estos versos: si algún huésped se marcha de la puerta de un cabeza de familia, desilusionado por no haber obtenido limosna, ese huésped parte tras entregar su propio pecado al dueño de casa y llevarse el mérito del dueño de casa. Además, en la etapa del cabeza de familia, los dioses se complacen con los ritos sacrificiales (yajña); los antepasados con las ofrendas y libaciones; los sabios videntes (ṛṣi) con la escucha, la práctica y la conservación del saber sagrado; y Prajāpati con la procreación de hijos.»
भरद्वाज उवाच