मृत्यु-काल-प्रबोधनम् (Instruction on Mortality, Time, and Truth) — Mahābhārata, Śānti-parva 169
अगमन् बहवो मासा निधघ्नत: पक्षिणो बहून् डाकुओंके सम्पर्कमें रहनेसे गौतम भी उनके ही समान पूरा डाकू बन गया। डाकुओंके गाँवमें सुखपूर्वक रहकर प्रतिदिन बहुत-से पक्षियोंका शिकार करते हुए उसके कई महीने बीत गये
agaman bahavo māsā nidhaghnataḥ pakṣiṇo bahūn; ḍākūnāṃ saṃparkeṇa sthitvā gautamo 'pi teṣām iva samagraḥ ḍākūḥ babhūva. ḍākū-grāme sukhena nivasan pratidinaṃ bahūn pakṣiṇaḥ mṛgayamāṇaḥ tasya bahavo māsā vyatītāḥ.
Bhīṣma dijo: Pasaron muchos meses mientras él seguía matando innumerables aves. Por vivir en compañía de bandidos, incluso Gautama llegó a ser como ellos: un ladrón consumado. Instalado cómodamente en la aldea de los salteadores y cazando día tras día gran cantidad de pájaros, dejó que varios meses se escurrieran. El episodio muestra cómo la convivencia prolongada moldea el carácter y la conducta, y cómo la comodidad y el hábito pueden normalizar la violencia y el adharma.
भीष्म उवाच
Prolonged association (saṃparka/saṅga) strongly molds one’s nature: living among wrongdoers and enjoying their comforts can normalize adharma, leading even a previously different person to adopt violent and unethical habits.
Bhishma narrates that Gautama, staying in a bandits’ village, spends months hunting and killing many birds daily; through continued contact with the bandits he becomes like them—effectively turning into a robber himself.