Shloka 11
अध्याय १५२: लोभः पापस्य मूलम् — Greed as the Root of Wrongdoing
प्रज्ञाप्रासादमारुह्दु अशोच्य शोचते जनात् । जगतीस्थानिवाद्रिस्थ: प्रज्ञया प्रतिपत्स्यति,जो विशुद्ध बुद्धिकी अट्टालिकापर चढ़कर स्वयं शोकसे रहित हो दूसरे दुखी मनुष्योंके लिये शोक करता है, वह अपने ज्ञानबलसे सब कुछ उसी प्रकार जान लेता है, जैसे पर्वतकी चोटीपर खड़ा हुआ मनुष्य उस पर्वतके आस-पासकी भूमिपर रहनेवाले सब लोगोंको देखता रहता है
prajñāprāsādam āruhya aśocyaḥ śocate janāt | jagatīsthān ivādristhaḥ prajñayā pratipatsyati ||
Habiendo ascendido al elevado palacio de la sabiduría, quien está libre de aflicción, sin embargo, se aflige por los afligidos. Por el poder del discernimiento comprende el conjunto de la situación, como un hombre en la cima de una montaña ve con claridad a las gentes que habitan la llanura circundante abajo.
शौनक उवाच
Educational Q&A
True wisdom gives a higher vantage point: the wise person is inwardly free from personal sorrow, yet can feel compassionate concern for others’ suffering, and can judge situations clearly without being overwhelmed.
In the didactic flow of the Śānti Parva, Śaunaka frames a teaching through a vivid simile: the knower, elevated by prajñā, sees the world’s conditions as plainly as one on a mountain sees those on the plain—indicating clarity, perspective, and compassionate oversight.