Shloka 26
Kurukṣetra–Samantapañcaka Māhātmya: King Kuru’s Ploughing and Indra’s Boon (प्रजापतेरुत्तरवेदिः समन्तपञ्चकं)
तथैव ब्रह्मचर्य च स्वर्गस्थ च गति: शुभा | यह मैंने तुमसे वृद्ध कन्याके महान् चरित्र, ब्रह्मचर्य-पालन तथा स्वर्गलोककी प्राप्तिरूप सदगतिका वर्णन किया ।। तत्रस्थश्लापि शुश्राव हतं शल्यं हलायुध:,वहीं रहकर शत्रुओंको संताप देनेवाले बलरामजीने शल्यके मारे जानेका समाचार सुना था। वहाँ भी मधुवंशी बलरामने ब्राह्मणोंको अनेक प्रकारके दान दे समन्तपंचक द्वारसे निकलकर ऋषियोंसे कुरुक्षेत्रके सेवनका फल पूछा
tathaiva brahmacaryaṃ ca svargasthā ca gatiḥ śubhā | tatra-stho ’pi śuśrāva hataṃ śalyaṃ halāyudhaḥ ||
Vaiśampāyana dijo: «Así te he descrito el gran relato de la doncella anciana: su firme observancia del brahmacarya y su auspiciosa llegada al cielo como destino bendito. Mientras aún estaba allí, Halāyudha (Balarāma) también oyó la noticia de que Śalya había sido muerto.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage links ethical self-restraint (brahmacarya) with an auspicious spiritual outcome (śubhā gatiḥ, attainment of heaven), presenting disciplined conduct as a cause of elevated destiny.
The narrator concludes an account about an aged maiden’s vow of brahmacarya and her heavenly attainment, and then notes that Balarāma, while still at that place, hears the war news that Śalya has been killed.