Shloka 1073
हृष्ट: प्रीतमनाश्चैव हृभवन्माधवोत्तम: । शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले मधुवंशी हलधर वहाँ रातभर रहे और उस श्रेष्ठ तीर्थका पूजन एवं उसके जलमें स्नान करके हर्षसे खिल उठे। उन यदुश्रेष्ठ बलरामका मन वहाँ प्रसन्न हो गया था
hṛṣṭaḥ prītamanāś caiva hṛṣṭabhavan mādhavottamaḥ | śatruvīrāṇāṃ saṃhārakaro madhuvaṃśī haladharaḥ tatra rātribharaṃ sthitvā śreṣṭhatīrthasya pūjanaṃ kṛtvā tasya jalena snātvā harṣeṇa vikasitaḥ | tatra yaduśreṣṭhasya balarāmasya manaḥ prasannaṃ babhūva |
Vaiśampāyana dijo: Regocijado y con el ánimo colmado de dicha, el más excelso de los Mādhavas—Balarāma, el que empuña el arado, vástago de la estirpe de Madhu y célebre por destruir a los héroes enemigos—permaneció allí durante la noche. Tras rendir culto a aquel tirtha eminente y bañarse en sus aguas, resplandeció de gozo. Allí, la mente de Balarāma, el mejor entre los Yadus, se aquietó y quedó satisfecha.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even a mighty warrior seeks renewal through tīrtha—worship and ritual bathing symbolize ethical self-cleansing and the restoration of inner clarity (prasāda), showing that strength is ideally guided by purity and composure.
Balarāma stays at a sacred place overnight, worships the tīrtha, bathes in its waters, and becomes joyful and mentally serene; Vaiśampāyana narrates this as part of the Shalya Parva sequence.