Shloka 34
Dvaipāyana-hrade Duryodhanasya Māyā — Yudhiṣṭhirasya Dharmoktiḥ (Śalya-parva, Adhyāya 30)
एवमुकक्त्वा तु ते व्याधा: सम्प्रह्ष्टा धनार्थिन: । मांसभारानुपादाय प्रययु: शिबिरं प्रति,इस प्रकार परस्पर वार्तालाप करके धनकी अभिलाषा रखनेवाले वे व्याध बड़े प्रसन्न हुए और मांसके बोझ उठाकर पाण्डव-शिविरकी ओर चल दिये
evam uktvā tu te vyādhāḥ samprahṛṣṭā dhanārthinaḥ | māṁsa-bhārān upādāya prayayuḥ śibiraṁ prati ||
Sañjaya dijo: «Tras hablar así entre ellos, aquellos cazadores—ávidos de ganancia—se alegraron sobremanera. Alzaron las cargas de carne y partieron hacia el campamento de los Pāṇḍavas, impulsados por la esperanza de recompensa en medio de las duras exigencias de la guerra.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how material desire (dhanārthitā) can become a decisive motive even amid war, showing the ethical tension between livelihood and the violence that sustains armies.
After their discussion, the hunters—pleased at the prospect of payment—pick up their meat loads and head toward the Pāṇḍavas’ military camp to deliver provisions.