Shloka 37
शल्यवधे कौरवसेनाभङ्गः, भीमस्य गदायुद्धं, दुर्योधनस्य समाह्वानम्
Rout after Śalya’s fall; Bhīma’s mace engagement; Duryodhana’s rally
अभ्यवर्तन्त वेगेन जयगृद्धा: प्रहारिण: । बाणशब्दरवान् कृत्वा विमिश्रान् शड्खनिः:स्वनै:,मद्रराजके उन शूरवीर सैनिकोंके मारे जानेपर हमें आक्रमण करते देख विजयकी अभिलाषा रखनेवाले महारथी पाण्डवयोद्धा शंखध्वनिके साथ बाणोंकी सनसनाहट फैलाते हुए हमारा सामना करनेके लिये बड़े वेगसे आये
abhyavartanta vegena jayagṛddhāḥ prahāriṇaḥ | bāṇaśabdaravān kṛtvā vimiśrān śaṅkhanisvanaiḥ ||
Dijo Sañjaya: Ávidos de victoria y feroces en el golpe, los campeones pándavas se lanzaron a gran velocidad para salirnos al encuentro. Al avanzar, el silbido y el bramido de sus flechas se extendieron por el aire, mezclados con los resonantes toques de caracola—una embestida que proclamaba su determinación y la ética implacable del combate, donde, tras grandes pérdidas, cada bando pugna por el triunfo.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield ethic of determined engagement: after losses, warriors recommit to their duty and objective (victory), advancing with discipline and coordinated signals (conches) alongside lethal action (arrows).
Sañjaya describes the Pandava champions rushing forward at high speed to confront the Kaurava side, filling the battlefield with the combined din of whistling arrows and blaring conches.