Shloka 163
Adhyāya 14: Śalya’s Missile-Pressure and the Pāṇḍava Convergence (शल्यस्य शरवर्षम्)
समदृश्यन्त पार्थस्य रथमार्गेषु भारत । भारत! महाभाग! अर्जुनके रथके मार्गोमें धरतीपर गिरते हुए रथके पहियों, जूओं तरकसों, पताकाओं, ध्वजों, रथों, हरसों, अनुकर्षों, त्रिवेणु नामक काष्ठों, धुरों, रस्सियों, चाबुकों, कुण्डल और पगड़ी धारण करनेवाले मस्तकों, भुजाओं, कंधों, छत्रों, व्यजनों और मुकुटोंके ढेर-के-ढेर दिखायी देने लगे
saṃdadṛśyanta pārthasya rathamārgeṣu bhārata | bhārata mahābhāga arjunasya rathasya mārgeṣu pṛthivyāṃ patantīnāṃ rathacakrāṇāṃ yūnām iṣudhīnām patākānāṃ dhvajānāṃ rathānāṃ harasānām anukarṣāṇāṃ triveṇunāmaka-kāṣṭhānāṃ dhurāṇāṃ rajjūnāṃ prahārakāṇāṃ kuṇḍalavatāṃ śirobhir uṣṇīṣadhāriṇāṃ mastakaiḥ bāhubhiḥ skandhaiḥ chatraiḥ vyajanaiḥ mukuṭaiś ca śataśo dhairyaṃ dṛśyante sma
Sañjaya dijo: Oh Bhārata, oh noble señor: a lo largo de las huellas del carro de Pārtha aparecían, esparcidos por la tierra, montón tras montón de lo que había caído en la desbandada: ruedas de carros, yugos, carcajes, estandartes y banderas, carros destrozados, armas y sogas de arrastre, piezas de madera llamadas triveṇu, ejes, cuerdas y látigos; e incluso cabezas cercenadas adornadas con pendientes y turbantes, brazos y hombros, junto con parasoles, abanicos y coronas. Aquella escena señalaba la fuerza arrolladora del avance de Arjuna y el sombrío precio de la furia de la guerra.
संजय उवाच