Shloka 143
Adhyāya 6: Śibira-dvāra-sthita Bhūta-varṇana and Aśvatthāmā’s Śaraṇāgati to Mahādeva
कोशात् समुद्वरर्हाशु बिलाद् दीप्तमिवोरगम् । तब अभश्व॒त्थामाने सोनेकी मूठसे सुशोभित तथा आकाशके समान निर्मल कान्तिवाली अपनी दिव्य तलवार तुरंत ही म्यानसे बाहर निकाली, मानो प्रज्वलित सर्पको बिलसे बाहर निकाला गया हो
kośāt samudvṛtya hāśu bilād dīptam ivoragam | tadā aśvatthāmā śoṇekīṃ muṣṭinā suśobhitām tathā ākāśa-samāṃ nirmala-kāntimatīṃ sva-divyāṃ talavārāṃ tūrṇaṃ myānād udāharat ||
Sañjaya dijo: Entonces Aśvatthāmā desenvainó con presteza su espada divina—brillante, inmaculada y resplandeciente como el cielo, con la empuñadura adornada para un agarre firme—como quien saca de su agujero a una serpiente en llamas. La imagen subraya la liberación súbita y peligrosa de la violencia tras la noche, cuando la ira y la determinación eclipsan toda contención.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses a stark simile—unsheathing a sword like extracting a blazing serpent—to highlight how quickly lethal intent can be unleashed. In the Sauptika context, it warns of the ethical collapse that follows when anger and vengeance override dharma, especially in acts carried out under cover of night.
Sañjaya describes Aśvatthāmā swiftly drawing his radiant, divine sword from its scabbard. The comparison to pulling a fiery serpent from a burrow signals imminent danger and foreshadows violent action in the aftermath of the Kurukṣetra war.